Project Shey
In de zomer van 2008 ontmoette ik per toeval twee joviale Limburgers die op bezoek waren bij de Lamdon School in Leh. Ze hadden plannen om met Nederlandse scholieren naar Ladakh te komen in het kader van een door Buitenlandse Zaken gefinancierd project ter vergroting van het draagvlak voor ontwikkelingssamenwerking. Er was een heel programma ontwikkeld: de scholieren zouden op de Lamdon School in Leh een waterproject doen, in een klooster helpen een monnikenschool tot bloei te laten komen, en ze zouden naar de Tibetaanse vluchtelingenschool gaan. Ik deed mijn best niet direct de `Ladakh kenner’ uit te hangen, maar merkte toch op dat de goede doelen die ze hadden uitgestippeld, wel heel erg mainstream waren…. Wilde ze misschien een werkelijk arm schooltje bezoeken dat echt om hulp verlegen zat?
Dat wilden ze, en zo keek een paar maanden later een enthousiaste groep Nederlandse jongeren naar de cultural show die de scholieren van de Lamdon School Shey voor hen had voorbereid. Het eendaagse bezoek was een succes, de Nederlanders waren goed voorbereid en de Shey Lamdon kinderen zetten hun beste beentje voor. Er werd echt iets uitgewisseld, en het plan om het jaar daarna terug te komen was dan ook snel beklonken. Ik werd uitgenodigd om samen met de leraren een projectvoorstel te maken: volgend jaar zouden de bezoekers geld meebrengen.
(projectvoorstel: http://www.stichtingzanskar.nl/04lamdonschoolshey/04lamdonsheyproject/ProjectproposalLamdonShey2.pdf)
Iedereen was enthousiast, ter voorbereiding van het nieuwe bezoek werd me vanuit Nederland gevraagd een driedaags programma te organiseren voor drie groepen bezoekers. Omdat de draagkracht van het schooltje in Shey te klein is voor drie keer drie dagen bezoekers, stippelde ik een `leer de andere kant van Ladakh kennen’ route uit: natuurlijk met zang, dans en spelletjes met de kleintjes in Shey, maar ook met een bezoek aan de Women’s Association, een discussie over duurzaamheid; en een bezoek aan Secmol, een Ladakhi organisatie die zich op een vernieuwende manier bezig houdt met verbetering van het openbare onderwijs, waar de gasten voorlichting zouden krijgen over het onderwijssysteem, over zonne-energie, en waar gelegenheid zou zijn tot contact met Ladakhi leeftijdgenoten. Echt leuk, dacht ik, en interessant ook. De hoofdorganisator was het met me eens.
Maar toen de Nederlanders in Ladakh arriveerden, bleek niemand op de hoogte van het programma, en verschilde alles als dag en nacht van het jaar daarvoor: de hoofdbegeleider was zo ongeïnteresseerd dat hij tijdens het bezoek aan Secmol in slaap sukkelde, de reisorganisator was ronduit bot en leek vooral angstig voor verlies van klandizie, en de kinderen leken – de goeden niet te na gesproken – meer geïnteresseerd in waar ze pizza zoals thuis konden eten dan in de levens van hun Ladakhi leeftijdgenoten. Dat een deel van de bezoekers uit het speciale onderwijs kwam, hielp niet echt mee in het uitwisselingsproces. Een van de jongens vertrouwde me toe: `Saskia, ik ben zo moe, en nou moet ik ook nog naar Delhi. Als dat voorbij is, mag ik eindelijk weer naar huis.’
Het hele bezoek was omgeven door stress en onbegrip van alle kanten, en alle intriges lieten een uitgesproken naar gevoel achter. Het duurde dan ook even voor iedereen opnieuw enthousiast was voor het project, waar we via Wilde Ganzen een mooi bedrag voor hadden gekregen.
Toen ik dus een week of wat geleden hier aankwam, wist ik, hoewel ik gewoon was doorgegaan met de voorbereidingen, eigenlijk niet wat ik zou aantreffen: zouden we het project in zekere harmonie kunnen uitvoeren, of moest het door misverstanden en onmin worden afgeblazen?
Gelukkig kon de wrevel worden uitgesproken en begreep iedereen tenslotte toch dat het project en het geld dat ervoor ter beschikking is gesteld echt bedoeld is om het onderwijs op de Lamdon Shey interessanter te maken en de internaatkinderen de mogelijkheid te geven hun vrije tijd wat zinvoller in te vullen.
Eindelijk kunnen we, met ruim een half jaar vertraging, aan de slag: het bibliotheek gebouw wordt opgeknapt (de hoofdonderwijzer belt me net om te zeggen dat er al één raam vergroot is, en dat er een metselaar gevonden is). Eergisteren bespraken we welke teaching aids moeten worden aangerukt, en welke boeken er op de planken van de bieb moeten komen.
We zoeken naar de meest creatieve oplossingen om de plannen te verwezenlijken, en wat niet in Ladakh gevonden kan worden, halen we uit het laagland. Het zal ongetwijfeld nog heel wat voeten in de aarde hebben voor we de feestelijke opening kunnen houden. Wordt dus vervolgd.
