No country for girls

Onlangs botste onze Rigzin in Chandigarh tegen een demonstratie op. Hij schreef dat een flinke groep mensen in sector 17, het centrale plein van de stad, protesteerden tegen de verkrachting van een meisje. De dader, een lokale politicus, was weliswaar opgepakt, maar weer vrijgelaten op borgtocht. Dat was onrechtvaardig. Rigzin was het daarmee eens, en hij was ook nieuwsgierig. Dus bleef hij, kreeg een kaars in de hand gedrukt en luisterde naar de toespraken: naarmate de balans tussen het aantal mannen en vrouwen in India sterker verstoord wordt, betoogden de actievoerders, zal het aantal verkrachtingen toenemen.

Omdat meisjes gezien worden als een last voor de familie - je brengt een meisje alleen groot om haar af te staan aan een andere familie, steeds vaker met een exorbitant hoge bruidsschat - ben je als familie beter af met zonen.

Vroeger kon dit probleem omzeild worden door meisjesbaby’s te verwaarlozen, te smoren of op andere manieren het volwassen worden te beletten, maar als een kind eenmaal geboren is, is het, om voor de hand liggende redenen, toch niet zo eenvoudig je ervan te ontdoen.

Tegenwoordig is het mogelijk al vóór de geboorte vast te stellen of je een jongen of een meisje krijgt: je kunt een echo laten maken en bij een meisjesfoetus besluiten tot abortus. Een echo met als doel de sekse van de foetus te bepalen is dan wel bij wet verboden, maar intenties kan je niet controleren.

Direct gevolg van deze trend is, dat er veel te weinig meisjes worden geboren. Dat gaat in de toekomst gedonder geven. In Sector 17 legden de actievoerders al een direct verband tussen het groeiend gebrek aan vrouwen, de bizarre eisen die gesteld worden bij huwelijken, de veranderende seksuele moraal, en toename van vrouwenhandel en verkrachting.

No country for girls, India.