India 's got talent

Een van onze jongens in Chandigarh doet mee aan een talentenjacht, georganiseerd vanuit zijn school. Hij speelt een leuk deuntje gitaar en zingt erbij, en hij mag zijn school vertegenwoordigen, samen met een meisje dat dansen kan.

Na het optreden moeten de kandidaten nog een paar vragen beantwoorden.

Hij schrijft: Het gitaarspelen ging heel goed, er werd flink geklapt, zelfs zonder een speciaal cheering team van onze school. (Anderen hadden wel een cheering team meegenomen). Daarna kwamen de vragen, en dat ging zo. Ik zal het je vertellen als een toneelstuk:

     Personages: ik en het jurylid

[Hij loopt over de catwalk in zijn gehuurde traditionele kledij. Dat is ook een onderdeel van de talentenjacht: je moet je hullen in ‘traditional dress’, en showlopen.]

      Ik: Goedemiddag jury.

      Jury: Goedemiddag. Uit welke deelstaat kom je?

[Hij is een Ladakhi, dus hij ziet er eerder uit als een Tibetaan, of iemand uit het Noord-oosten van het land, en lijkt niet erg op een gewone laagland Indiër]

       Ik: Jammu en Kashmir.

       Jury: Waarom denk je dat de jongeren in Jammu en Kashmir zo boos zijn?

       Ik: Ik denk dat het komt omdat het Indiase leger zo hard optreedt, en dat mensen dat onverdraaglijk vinden, vooral omdat het het leger van hun eigen land is. De mensen zijn een tennisbal geworden: de ene kant slaat en de andere kant slaat ook.

      Jury: Ben jij soms geen Indiër?
      Ik: Jazeker wel.

      Jury: Sorry, jongen, maar je antwoord is onacceptabel.

      Ik: Oh. De waarheid is de waarheid, en die is soms bitter. Dank u wel.’

 

En dan eindigt hij zijn brief droogjes met: ‘Zo, dat was de conversatie. Ik heb er veel van geleerd. Er waren vijftig kandidaten. Ciao’.